Buddyzm jest tak naprawdę systemem filozoficzno-etycznym, przez niektórych traktowany jako religia lub nawet psychologia. Założenia tego systemy stworzył żyjący na przełomie VI i V wieku przed naszą erą Siddhārtha Gautama (bardziej znany jako Budda Siakjamuni) - członek rodziny książęcej, syn władcy pewnego miasta w północnych Indiach.
Buddyzm jest religią nieteistyczną (nie potwierdza ani nie zaprzecza istnieniu Boga) i dharmiczną (wyznającą wiarę w reinkarnację, karmę, tj. pracę i działanie oraz wywodzącą się z braminizmu - tak jak hinduizm, sikhizm, dżinizm).
Buddyzm jako określenie powstało niedawno. Wcześniej tę religię czy system filozoficzno-etyczny nazywano sasaną albo dharmą bądź buddhasasaną.
Fundamentem buddyzmu są Cztery Szlachetne Prawdy (prawda o cierpieniu, jego przyczynie, ustaniu i ścieżce prowadzącej do ustania cierpienia) będące psychologiczną analizą rzeczywistości oraz metodologią postępowania w jednym. Buddyzm opiera się również na Szlachetnej Ośmiorakiej Ścieżce, którą podążanie prowadzi do ustania cierpienia.
Budda ogłosił wspomniane prawdy wskutek przebudzenia interpretowanego jako oświecenie umysłu. Zresztą słowo "buddha" oznacza "przebudzonego".
Początkowo buddyzm wyznawano/stosowano jedynie na subkontynencie indyjskim. W ciągu pięciu stuleci od śmierci Buddy, tj. do początku naszej ery, buddyzm rozprzestrzenił się na całą Azję.